WIRTUALNY KLUB MODELARZY RC

Ja robie klasycznie w swoim pokoju. Wlasciwie to 1,5 m kw. biurka wystarczylo na zrobienie formy do kadluba, kilu kompletow skrzydel i ladnych paru modeli. Nawet najwieksze skrzydla kleje w dwoch kawalkach na plytcie pazdzierzowej 35x75 cm, ktora moge w kazdej chwili przeniesc gdzie indziej. System jest taki ze najpierw tne listwy do odpowiedniej dlugosci, potem wszystko laduje na desce i dopiero kleje. W karzedj chwili moge przestac, przeniesc sie itp.

No ale dosc tych smetow.

Jak juz wzmacniasz skrzydlo to lepiej by bylo dac listwe (pret) na dole i na gorze. I moze lepiej plaska listwe sosnowa - bedzie przyklejona do rdzenia na wiekszej powierzchni i trudniej bedzie ja wyrwac.
Co do lotek to polecalbym zamiast sklejki gotowe listwy balsowe wyciete w trojkat. Sa naprawde sztywne.
Kadlub mozesz zrobic typu "kijanka". Uprosczona kratownica oblepiona depronem. Ogon z rurki.

_________________
Pozdrawiam
Michał Gąsiński

Witam,

oklejenie taśmą pakową też powinno nieźle usztywnić skrzydło, przy niewielkim nakładzie kosztów i pracy.

Pozdrawiam,

Michał

skrzydło jest oklejone folią pakową od dołu i ma od dołu listewkę sosnową 5x5 mm. Pozatym wzmocnione jest z góry i z dołu kilkoma pasami taśmy zbrojonej - tej szerokiej ze zbrojeniem w kratkę i od dołu jeszcze dodatkowo dałem pas tej taśmy 3M w paski z włókna szklanego. Więc jakieś bardzo miękkie nie jest, ale mimo wszystko zbyt elastyczne. Skrzydło od RWD (EPP + 2 rurki węglowe wzdłuż dźwigara w środkowej części na zakładkę) wyszło mi dużo mniej sprężyste, bo elastyczne jest, mogę je wygiąć zapierając o podłogę prawie że w podkówkę.
Właśnie polatałem z aparatem. Skręciłem nim dwa filmy, ale nic ciekawego. Aparat ma dość długą ogniskową i skierowany jest w bok, więc obraz dużo się buja. Pozatym samolot nie jest wytrymowany, przy każdej prędkości silnika i przy każdym promieniu zakrętu leci inaczej, mniej albo bardziej do góry. Muszę sporo polatać, żeby się wczuć.
Opanowuję model z tym ciężarem. Przy zerowym wietrze jest ok, przy więcej niż zerowym zaczynają się różne cyrki.

_________________
Krzysiek

Powróciłem do monstera. Latam na nim teraz na śmigle 8x5 (przyciętym z jakiegoś większego) i cały czas na TP21. Model nie ma teraz podwozia i ma założone "majtki" z EPP na ten swój szkeieltoropodobny ruszt. Jest jeszcze brzydszy, niż był (zdjęcia są okropne, jak z kartoteki policyjnej, dlatego daję tylko linki, żeby nie szpeciły forum Alexa)
foto1
Tam w oddali po prawej obok kadłuba RWD leży klapka mocowana na rzepy do zamknięcia dziury w spodzie kadłuba monstera widocznej poniżej.
foto2
Dziura ma funkcje serwisowe i być może przyda się do robienia zdjęć prosto w dół.

Ląduje teraz na brzuchu w tym błocku za domem.

Zamówiłem niedawno autopilota FMA Copilot. Jest to coś takiego, co Zbig wykorzystuje w swoim komputerze do pomiaru przechyłu samolotu, a tutaj dostarczane jest ze swoim komputerem, który steruje lotkami i sterem wysokości i utrzymuje samolot w poziomie.Przetestowałem właśnie to na tym modelu. I o dziwo, to urządzonko pozwoliło mi trochę okiełznać monstera. Wystarczy włączyć co-pilota i już nie trzeba się martwić, że samolot zwali się na skrzydło. I można spokojnie kombinować z innymi manewrami.

Dziś rano latałem np. przy takim wietrze, który obracał mi model trzymany w ręku. Puszczony pod wiatr, ledwo poruszał się do przodu. Co bardzo ciekawe przy tym wietrze wylatałem aż 20 minut na pakiecie. Po prostu raczej stałem w miejscu, na niewielkim gazie. Latałem 2-gi raz przed chwilą, po południu, kiedy wiatr ucichł i bardziej krajoznawczo-wycieczkowo i aku starczyło na 15 minut równo.

Rano w wietrze była nawet niezła zabawa. Można było wylądować harierem tym potworem o rozpiętości 1,6 m!

Aha, no i to wszystko na tym fajansiarskim TP21 + Jeti Advance 18 + liPo 3s 2250 mAh. Silniczkowi starcza pałeru, żeby normalnie latać (pętli nie kręciłem) no i nawet daje radę wyciągnąć samolot po torze wznoszącym się pod kątem na oko jakies 15 stopni. Można się wciągnąć b. wysoko. Tam gdzie już się zaczynają złudzenia optyczne z odwróconym samolotem na plecy itp. Z załączonym Co-pilotem można zdjąć ręce z drążka, spuścić oko z samolotu (nie, nie zgubię go, nie ta wysokość, nie jest jeszcze kropeczką), a nawet wyłączyć silnik, a on sobie tam stoi gdzie stał. Przy czułości co-pilota na maxa samolot się w ogóle nie przechyla na skrzydło i wykonuje płaskie zakręty (kerowany samym sterem kierunku), a ster kierunku też go nie przechyla na skrzydło.

Co ciekawe po polataniu trochę na co-pilocie i po jego wyłączeniu, okazuje się że samolot nadal ładnie leci. Po prostu ta pewność siebie, jaką daje co-pilot, eliminuje różne nerwowe ruchy i po wyłączeniu wspomagacza pilot nadal jest spokojny i opanowany.


Tak że samolot uznaję za w miarę oblatany. Teraz powoli dorabiam sterowanie do aparatu i jakieś zawiesie do niego.

W międzyczasie przyszedł Slow Stick, którego złożyłem i szybko ujeździłem. Oba mają podobną wagę i powierzchnię skrzydeł, ale latają zgoła inaczej. Slow stick, prawie stoi w miejscu (gruby wypukły profil i długa cięciwa). Dzięki temu można nim latać naprawdę w ciasnych miejscach. Np. Przelatywanie wzdłuż drogi pod drutami elektrycznymi przy bocznym wietrze i samolociku ustawionym pod kątem 30 stopni do toru lotu - pyszna zabawa. Jeszcze jak się wlatuje za dom sąsiada gdzie jest cisza i wyaltuje zza niego na wiatr.

Jest [/url]

_________________
Krzysiek

Przełożyłem do monstera silnik PJS 800 z mojego cały czas lekko dzikiego "RWD po faceliftingu", który ostatnio testowany był na tylne wyważenie i znowu zaliczył swoje niespodziewane "wrogie przeciągnięcie", graniczące z przegięciem i wpadł w niewyprowadzalny śmiertelny korkociąg dziobiąc glebę. To pewnie dlatego, że skrzydło mi do niego nie wyszło i w położeniu do lotu na wprost lotki są wychylone o jakieś 10 stopni. No więc często jednym płatem przeciąga. Tradycyjnie znowu mu się nie stało, poza złamaniem jednej rozpórki (pakiet ją przejechał w drodzę do przodu), ale skoro trzeba dwa patyczki skleić więc silnik ma wolne, no to go przełożyłem.

Założyłem więc do monstera silnik o ciągu do 900g ze śmigłem 10x4.7 bodajże. I teraz latanie potworem to pełna przyjemność - samolot jedzie do góry jak po szynach, prawie jak moje pierwsze skrzydełko. Dzięki pewnemu kątowi zaklinowania skrzydła nie rozpędza się tak jak RWD. Odważyłem się nawet pokręcić akrobacje. Do pętli trzeba się zdrowo rozpędzić, ale beczki pomimo 1.6 metrów rozpiętości kręci zadziwiająco łatwo i mało przy tym opada. Ten wreszcie nie przepada jakoś tak bez sensu jak mój RWD z krzywym skrzydłem. Pozatym pięknie szybuje, a dzięki elastycznym skrzydłom sam się stabilizuje w locie (robi mu się wznios od przeciążeń). Dzięki co-pilotowi podbijam nieznane dotąd pułapy, czyli wznoszę się tam, gdzie do tej pory złudzenia optyczne powodowały, że kompletnie fiksowałem.
Np dziś się dowiedziałem, że jak samolot jest b. wysoko nademną to łatwo o złudzenie, że leci on stromo do góry, gdy tymczasem leci zupełnie poziomo. No i uczę się nie ulegać masie różnych złudzeń i omamów, np. że przewraca się na skrzydło, że leci do góry nogami, że nagle leci ode mnie, choć przed sekundą leciał wmoją stronę itp. Włączenie co-pilota sprawia że ma się 100% pewność że samolot leci poziomo i po prostu trzeba chwilę poczekać, aż zareaguje na ster kier. Co-pilot jest na tyle skuteczny, że można spokojnie wyłączyć silnik i nic - samolot sobie szybuje bez zmiany nachylenia, ani nic.

Dzisiaj też przez przypadek przećwiczyłem lot "bez widoczności modelu". Nieopatrznie straciłem monstera z oczu na długie 2 sekundy. Miałem włączonego co-pilota i samolot słabo reagował na ster wysokości, leciałem relatywnie nisko nad horyzontem i wleciałem nim za dach domu. Matko! Pierwsza sekunda upłynęła w miarę spokojnie. Delikatnie gazu, wysokość do siebie, ster kierunku leekko do mnie, żeby leciał po okręgu i czekam. Druga sekunda to już rosnący w szybkim tempie stres. I po chwili. Jesssst! Pojawił się mniej więcej tam, gdzie się spodziewałem, ale czas się strasznie wydłużył

Pomimo swojej brzydoty lata się nim bardzo przyjemnie. W odróżnieniu od slow-sticka (którym też lata się przyjemnie a czasem i z dużą dozą adrenaliny np. dziś latałem nim wzdłuż ulicy między domami i pod linią elektr.) monster sprawia wrażenie czegoś, co sobie poradzi z 200g aparatem i jakimiś 150 g dodatkowej elektroniki.

Zdalne sterowanie do aparatu mam już zrobione, muszę je tylko jakoś pogodzić ze sterowaniem czułością co-pilota. Docelowo planuję dorobienie brakujących kanałów w nadajniku. Już wiem jak to technicznie zrobić i nawet to zrobiłem w wersji laboratoryjnej przez RS-232, ale jeszcze obmyślam koncepcję.

_________________
Krzysiek

Śledzących ten wątek informuję, że w innym watki wstawiłem linki do filmów skręconych z monstera

_________________
Krzysiek

dziś biłem rekord wysokości. Wzbiłem się tak wysoko, że monster zniknął mi z oczu na kilka sekund. Wyłączyłem silnik i popchnąłem drążek w dół i za chwilę go zobaczyłem. Niestety miałem aparat ustawiony w trybie kręcenia filmów, a myślałem że robię zdjęcia i pstrykałem za często jak na film, więc natłukłem masę kilkusekundowych klipów. Ale sądząc po tym, co na nich zobaczyłem, to byłem istotnie wyżej niż udało mi się wzbić wcześniej. A wcześniej na jednym ze zdjęć widziałem, że jestem powyżej masztu w Raszynie (horyzont na tym zdjęciu widać było nad czubkiem masztu), który ma 350 metrów. Czyli jeśli wtedy byłem na ok. 400 metrach, to tym razem musiało to być coś w granicach 500 m.
Gdy wreszcie zauważyłem nurkujący samolot puściłem drążek zbyt szybko i widziałem jak skrzydła wygięły się w podkówkę, taką jakiej do tej pory nie widziałem. Myślałem, że już tak zostaną, ale nie, wyprostowały się, choć przy przeciążeniach od tej pory wyginały się dużo bardziej niż wcześniej.
Myślałem, że złamały się sosnowe listewki, które od dołu skrzydło usztywaniają. Ale po wylądowaniu obejrzałem skrzydła i okazało się, że listewki są ok, nie odkleiły się, nie wygięły, ani nic, Tylko styropian na górnej powierzchni skrzydła się zgniótł i skrzydło teraz stało się tak wiotkie, jak te sosnowe listewki. Styropian nie stawia żadnego oporu. A więc skrzydło jest do naprawienia. Mam 3mm pręty węglowe, więc wkleję je na górze skrzydła i mam nadzieję, że to wystarczy.
Muszę też okleić skrzydła jakimś odblaskowym kolorem, żeby mi znowu nie znikł samolot z dobytkiem z oczu. Może też mu zamontuję video downlinka, żeby mógł awaryjnie wrócić po tym, co widzi kamerka. Choć tutaj znowu będę musiał sprawdzić jak z zasięgiem.
A właśnie, co do zasięgu. Przez to że nagrały mi się klipy wideo, słyszę jak wysoko w górze pracował silnik. No i słychać, że obroty lekko falowały.
Czy wie ktoś, czy to odbiornik (JETI REX7 MPD), czy regulator (JETI Advance 18A) coś w ten sposób sygnalizuje? Nie wiem, czy nie był to symptom wychodzenia z zakresu aparatury RC (Hitec Optic) i działania failsafe MPD. W sumie latałem prawie nad sobą. Choć przy tej wysokości to pojęcie względne. "Na oko" od modelu do nadajnika było max 700 metrów.
Poniżej stopklatki z filmu:


Dla porównania widok ostatni znaleziony w Google Maps

Nie wiem, czy pole widzenia aparatu i GoogleMaps jest identyczne, ale tak z grubsza się zgadza ze sobą wszystko

_________________
Krzysiek

Korzystając z chwili wolnej obfotografowałem monstera. Trochę się zmienił od ostatniego czasu. Jakby ładniejszy się zrobił, choć żeby z monstera zrobić mistera jeszcze długa droga.
A więc po kolei:

Fig. 1. Tak teraz monster wygląda w całości.



Fig. 2. A tak prezentuje się jego 'sylweta' z boku



Fig. 3. Stasio prezentuje skrzydło samolotu taty. (zapytałem niedawno Stasia, jak myśli czym tatuś zajmuje się zawodowo, jak zarabia pieniążki. Odpowiedział bez wahania "robi zabawki" )



Fig. 4. A tak wygląda model na tle Stasia, dla pokazania skali



Fig. 5. Tutaj widać układzik do sterowania aparatem



Fig. 6. Tutaj układ do spowalniania ruchów kołyski, w której siedzi aparat.



Fig. 7. Tutaj czujnik urządzenia o nazwie FMA CoPilot, które stabilizuje model.

A poniżej przedstawiam sposób montowania aparatu:


Fig. 8. Tu widok kadłuba od dołu. Za tą klapką z prostokątnym otworem znajduje się aparat. Przez ten otwór robi zdjęcia do dołu.



Fig. 9. Tu wnęka w kadłubie po zdjęciu klapki. Widać obrotową kołyskę w której siedzi aparat.



Fig. 10. Tu kołyska otwarta i obrócona, gotowa do zamontowania aparatu.



Fig. 11. Tutaj aparat włożony do kołyski.



Fig. 12. Klapka do zamykania kołyski z aparatem. Mocowana na rzepy z gąbkami dociskającymi aparat.



Fig. 13. No i ostatnie zdjęcie - zamknięta kołyska z aparatem w środku. Kołyska do kadłuba też jest przymocowana na rzep. Rzepy są świetnymi bezpiecznikami w razie zderzenia z ziemią. Do pewnego momentu trzymają i pochłaniają energię uderzenia, a potem puszczają.


Te wszystie czarne rzeczy to EPP. Tak obudowany aparat jest moim zdaniem bardzo bezpieczny. Zwłaszcza, że od ziemi dzieli go jeszcze jakieś 15 cm kontrolowanych stref zgniotu o różnych właściwościach (samo EPP, potem EPP z wręgami z EPP, EPP z listewkami sosnowymi, itp.)

Podsumowując. Monster jaki jest, każdy widzi. Brzydki, ale swoje robi. Lata wysoko. Nie wydziwia i się za łatwo nie rozwala.

_________________
Krzysiek

dziś latałem o 19.30 w resztkach tego wietrzycha. O dziwo monster sobie nieźle radził. Co prawda prawie stał w miejscu, pod koniec pakietu to do przodu posuwał się tylko nurkując, w locie poziomym starczało mu tylko pałeru, żeby stać w miejscu. Co-pilot super się sprawdził, bo wiatr nie wykręca modelu, ale jak się okazało na ziemi, ani jedno zdjęcie nie wyszło. Wszystkie były poruszone. Po prostu Co-pilot reaguje dopiero wtedy, gdy samolot się choć odrobinę ruszy i dopiero wtedy kontruje i go poziomuje. Więc choć pozornie z ziemi lot wyglądał na stabilny, to samolotem cały czas bujało i ani jedno zdjęcie nie wyszło. Szkoda, bo wiatr wydmuchał całą wilgoć i na jednym ze zdjęć-rozmazów widziałem pięknie oświetlone warszawskie wieżowce. Widoczność musiała być dziś wspaniała. No cóż. Kolejne doświadczenie. Ale przynajmniej fajnie się walczyło z wiatrem. Dzięki copilotowi realpilotowi nie robi się miękko w gaciach podczas latania w takim wietrzysku.

_________________
Krzysiek