WIRTUALNY KLUB MODELARZY RC

W kolejnym watku dotyczacym bezpiecznego latania bede was namawial do samobojstwa. Zanim jednak zezwiecie mnie od bezboznikow, i doniesiecie na mnie na prokurature przeczytajcie uwaznie do konca.

Uczac sie latac, czy pozniej doskonalac technike wyrabiamy w sobie wiele nawykow - odruchow. Na poczatku sa to czynnosci swiadome, na przyklad:
Model leci do mnie podchodzac do ladowania i opuszcza skrzydlo. Trzeba wyrownac lotkami. Szybko robimy w glowie kalkulacje: To jest "moje lewe" skrzydlo, model leci do mnie czyli model opuszcza prawe skrzydlo. Czyli musze przechylic drag od lotek w lewa strone.

Pozniej odbywa sie to juz bezwiednie i bez udzialu "myslenia" reka sama "czuje" jak sie ruszac, gdy oko "widzi" model. Po angielsku to sie nazywa "hand to eye coordination" (polaczenie oka z reka). W miare nauki wyrabiamy w sobie coraz wiecej odruchow - wszystko poprzez ciagle doskonalenie czyli latanie, latanie i jeszcze wiecej latania.

Ale jednego nawyku nie mozna w sobie wyrobic poprzez praktyke. Nawyk rozbijania modelu. Ten nawyk musimy sobie wmowic czy poprzez autosugestie, czy silna wole czy jak kto moze. Jest to najtrudniejszy ale jednoczesnie najwazniejszy nawyk podczas pilotowania modelu. Nawyk "zabicia" modelu zagrazajacego innym.

O czym pisze? O modelu ktory z roznych powodow nie znajduje sie tam gdzie mial byc. Modelu, ktory zagraza ludziom czy mieniu. Modelu ktory z winy pilota czy sil niezaleznych znajduje sie w miejscu lub porusza sie tak, ze stwaza realne zagrazenie dla ludzi (rowniez i ciebie) czy majatku. Obowiazkiem pilota jest w pierwszej kolejnosci natychmiastowe zlikwodowanie zagrozenia, najczesciej poprzez zatrzymanie (przyglebienie) modelu w miejscu bezpieczym dla otoczenia.

Wiem, ze nie jest to na poczatku latwe, ze "nie chce sie" celowo z wlasnej woli i kontroli zabic swoj wlasny model. Pomijajac straty finansowe (czasami dosc znaczne porownywalne z kilkumiesiecznym dochodem), jest jesszcze strata moralna. "Taki piekny model, kosztowal mnie tyle pracy i wysilku". Siedzi ten diabel w nas i szepcze do ucha: "jeszcze uda ci sie go uratowac". Nie sluchajcie go. Nie podejmujcie tego wyzwania. Skoro do tego momentu nie potrafiles zapanowac nad modelem, nie ryzykuj, ze tym razem ci sie uda. Stawka tej gry staje sie zbyt wysoka.

Z wlasnego doswiadczenia wiem, ze jest to na poczatku trudne. Ale jest mozliwe. Po pierwszym celowym przyglebieniu "nawyk" staje sie latwiejszy i bardziej "naturalny". I to naprawde juz nie robi roznicy czy jest to deproniak zbudowany na szybko z "odpadkow" czy piekny gigant, ktoremu poswiecilismy kilka-kilkanascie miesiecy naszego zycia. Stawiajac sobie wlasciwe priorytety, decyzja o "zamordowaniu" modelu przychodzi w sposob naturalny. A priorytety zawsze byly takie same: zagrozenie ludzi (1), majatku (2), i na koncu modelu (3).

No, dobrze, zapytacie, ale jak ocenic, ze jest juz za pozno na uratowanie modelu. Tutaj decyzja (a wlasciwie nawyk) podejmowana jest tak samo jak przy wykonywaniu kazdego manewru. Z doswiadczenia wiesz, ile potrzeba miejsca na wykonanie danego manewru "ucieczki" (np zakret). Jezeli wiesz, ze istnieje szansa, ze podczas tego manewru znajdziesz sie nad ludzmi (lub majatkiem)albo w czasie jego wykonywania model skieruje sie bezposrednio na ludzi (lub majatek), to oznacza, ze juz za pozno. To jest najwyzszy czas, zeby "zabic" model.

_________________
Rysiu M.
Stowarzyszenie Brzezinki

Biore udzial w akcji "Chce pisac poprawnie"

Jezeli taka zasade sie przyjmie, to automatycznie z niej wyniknia nastepne zasady bezpiecznego latania. Zasady, ktora staram sie przekazac wszystkim "wytykajac" naruszenia BHP. Chodzi o to, zeby planowac lot i realizowac plan zawsze tak, zeby jezeli w dowolnym momencie samolot straci kontrole (z winy pilota czy sil wyzszych) model nie znalazl sie w sytuacji, w ktorej moze stanowic zagrozenie. Oto kilka przykladow:

1. Bawimy sie w wyprowadzenie z nurkowania (zabawa Atosa kiedy odkryl "snap"). Nurkujac nigdy nie lecimy modelem w kierunku siebie, publicznosci czy "majatku" (domy, drogi, parking, pity itd). Liczmy sie zawsze z tym, ze moze zepsuc sie serwo, ciegno, czy po prostu model straci kontakt i kontynuujac szybki lot wleci w obszar zakazany.

2. Podejscie do ladowania, jest najtrudniejszym manewrem i chcialoby sie widziec orientacje modelu jak najlepiej. A to jest wtedy, gdy model leci prosto na pilota. Tak robic nie wolno. Podel ma ladowac na pasie w lini przed pilotem przynajmniej kilka metrow od niego. To moze komicznie wygladac na filmach, jak pilot ucieka przed wlasnym modelem, ale w rzeczywistosci to nie jest takie smieszne. Wiekszosc silnikow spalinowych ma taka konstrukcje, ze po zdjeciu ciegna gazu z serwa, otwieraja przepustnice na pelny gaz. Niegdy nie wiadomo, kiedy to sie stanie. Dlatego naczelna zasada jest takie latanie, aby model jesli jest blisko nigdy nie byl skierowany na ludzi (w tym rowniez pilota) ani majatek.

3. Latanie w bezposredniej bliskosci ludzi (czy majatku) z oczywistych przyczyn jest niebezpieczne. Podczas kazdego momentu lotu nalezy byc przygotowany ze dowolne serwo moze zawiesc. Najczesciej wystepuja dwa przypadki:
- Serwo nie reaguje (np zerwane ciegno, spalona elektronika),
- Serwo ustawia sie w skrajne polozenie i przestaje reagowac (stare serwa cyfrowe to robily czasami).
Badzmy zawsze gotowi, ze mozemy stracic czesciowa kontrole nad modelem i miejmy w glowie plan B polegajacy albo na bezpiecznym wyladowaniu, albo przyglebieniu meodelu w miejscu bezpiecznym.

Mam nadzieje ze dopiszecie wiecej "Zasad bezpiecznego latania" w tym watku.

_________________
Rysiu M.
Stowarzyszenie Brzezinki

Biore udzial w akcji "Chce pisac poprawnie"

Az sie lezka w oku kreci

_________________
Pozdrawiam Mariusz...
gg: 973972

Biorę udział w akcji "Chcę pisać poprawnie"

To "hand to eye coordination" to zdaje sie po polsku "pamiec miesniowa".

_________________
Pozdrawiam
Michał Gąsiński

To co pisze Rysiu, to same truizmy, albowiem azaliż bądź...

samo celowe przyglebienie nie jest tam znowu jakąś umiejętnością - jak sam zauważyłeś Rysiu - najtrudniejsze jest ocenić kiedy takie przyglebienie należy wykonać, a tej oceny nie da się niestety ćwiczyć nie doprowadzając do sytuacji niebezpiecznej. Przypominam chcemy wyćwiczyć u siebie podejmowanie decyzji, kiedy nie warto już ratować modelu i lepiej go zabić, żeby nie poszedł w szkodę. Jak proponowałbyś ćwiczyć analizowanie takich sytuacji? Mam wbić sobie pal i jak mi model przeleci za ten pal, to go ściągać na ziemię, czy tylko wyobrażać sobie w głowie, że go ściągam na ziemię.
No po prostu wydaje mi się że tego nie da się wyćwiczyć i że zawsze decyzja taka, podejmowana w stresujących okolicznościach rzeczywistego zagrożenia będzie zawsze mniej lub bardziej chaotyczna i generalnie spóźniona, o czym świadczy sam fakt, że model znalazł się w takiej sytuacji.

Wyćwiczyć to można niedopuszczanie do okoliczności, w których zmuszeni jesteśmy podjąć taką decyzję. A ćwiczy się to, latając, lądując i "kombinując" w sposób, jaki opisujesz.

Ja nie mam znowu jakichś gigantycznych doświadczeń w lataniu, ale wydaje mi się że większość ludzi postępuje w ten sam sposób.
Ćwicząc nowe manewry, zachowujemy raczej ostrożność, nabieramy pułapu, nowym modelem lądujemy z dala od siebie dając mu dużo miejsca, robiąc kilka podejść.
Jednak po opanowaniu modelu, każdy chyba zwiększa poziom wydzielanej adrenaliny i wraz ze wzrostem umiejętności zaczyna likwidować bariery utrudniające odczuwanie pełnej przyjemności z latania modelem. Kwestia tylko czy obiektywnie potrafimy ocenić swoje umiejętności.

Ja naprzykład nie będę się raczej bawił w modele ciężkie i spalinowe, bo jestem zbyt strachliwy i to mam nadzieję uchroni mnie przed apokalipsą, przed którą przestrzegasz. Jednak swoim latającym skrzydełkiem lubię sobie przelecieć koło nosa albo tuż nad głową i strasznie się śmieję sam do siebie na głos na środku tego pola, jak muszę przy tym gwałtownie kucnąć, bo model trochę wiatr przycisnął do ziemi. Naprawdę sprawia mi to ogromną frajdę! Robiąc pokazy swoich umiejętności i swojego modelu dla ojca i teścia, też latałem im nad głowami, bo wiem że styropianem ich nie zabiję, pozatym zawsze zachowywałem taki dystans, jaki wynikał z aktualnej pogody i moich umiejętności. Im też to sprawiało niejaką frajdę. W każdym razie stali tam, gdzie stali i nie uciekli. Ponieważ były to dwa dojrzałe samce, wiedziałem że sobie w sytuacji ekstremalnej poradzą.
Co do uziemiania modelu, to robiłem to już wiele razy. Po raz pierwszy w moim pierwszym locie, kiedy zorientowałem się że nie panuję nad modelem i lepiej go przyziemić, zanim wpadnie gdzieś na dach sąsiadowi, albo na drzewo. Przyziemiałem go głównie po to, żeby model nie wpadł do ogródka sąsiadów, żeby nie zawracać im głowy i nigdy nie miałem z tym problemu, może dla tego że mój model jest raczej nierozbijalny.

Najważniejsze żeby zachować zdrowy rozsądek i to trzeba sobie ćwiczyć całe życie

ps. w ciągu moich dwudziestu paru lotów:
3 razy zaliczyłem ogródek sąsiada, 1 raz zderzyłem się z drutami energetycznymi, 1 raz ze słupem takowym, 1 raz nadziałem się na bramę sąsiada i 1 raz spotkałem się z anteną nadajnika. Celów "miękkich" żadnych na razie nie zaliczyłem.

_________________
Krzysiek

Krzysiek, albo nie do konca zrozumialem co piszesz, albo faktycznie czeka cie jeszcze wiele "doswiadczen". Jesli dobrze zrozumialem, to lamiesz elementarne zasady bezpieczenstwa (obys sie nie zdziwil co moze zrobic kawalek styropianu i male smigielko), a co gorsza lekcewazaco sie o nich wypowiadasz (to jest wrecz nieprzyzwoite )

No coz, niektorzy wola sie uczyc na swoich bledach. Wydaje mi sie, ze nie rozumiesz, ze pewnych granic nie nalezy przekraczac. Szczegolnie jesli chodzi o popisywanie sie przed kims swoimi umiejetnosciami. Naprawde nie chcialbym widziec, aby przez twoje popisy stala sie komus krzywda.

To jest tez zreszta ciekawy temat. Czesto ogladamy popisy profesjonalistow. I wydaje sie, ze skoro oni moga przekraczac granice bezpieczenstwa i zdrowego rozsadku, to czemu nie ja? Nie zdajemy sobie sprawy, ze to co widzimy, to czysta iluzja swiadomie wywolana przez "kaskadera".

Oto swiezy przyklad - popisy Blue Angels. Dwa samoloty pedza naprzeciw siebie nos w nos. W ostatnim momencie oba robie przechyl na zylete, tak zeby skrzydlami sie nie zawadzic i mijaja sie prawie dotykajac sie gladkimi "brzuchami". Tlum robi "Ach".
Ogladam ten wyczyn z innego punktu (z konca pasa) widze wyraznie ze samoloty leca w odleglosci przynajmniej 30-50 metorw od siebie. Spokojnie wymina sie bez kladzenia sie "na zylete". Caly trick polega na tym, ze patrzac na to z trybun samoloty wydaja sie na jednej wysokosci no i oczywiscie nie widac "glebi przestrzeni" dlatego wydaja sie leciec w jednej linii.

Niestety swiat jest pelen amatorow, ktorzy patrzac na sztuczki probuje je nasladowac "na zywo". Efekt jest taki, ze albo maja szczescie, albo nie.

Acha, Krzys, na koniec tylko powiem, ze nie o takich "zasadach bezpiecznego latania" chcialem przeczytac w tym watku. Chyba ze na zasadzie "Tak robic nie nalezy".

_________________
Rysiu M.
Stowarzyszenie Brzezinki

Biore udzial w akcji "Chce pisac poprawnie"

Ja to Ciebie tylko testuję na ile jesteś BHP-owcem, a na ile człowiekiem z krwi i kości.

_________________
Krzysiek

Co chcesz przez to powiedziec??

_________________
pozdrawiam serdecznie
Alex
Biorę udział w akcji "Chcę pisać poprawnie"

To może w ramach treningu niech każdy "uśmierci" jeden model. Następnym razem, w sytuacj prawdziwego zagrożenia, będzie już łatwiej podjąć taką decyzję .